Het huishouden draait op automatische piloot.
Tenminste, dat houd ik mezelf voor. De wasmand is inmiddels een volwaardig familielid met een eigen persoonlijkheid.
Hij verschijnt altijd op momenten dat je denkt: “dat kan er ook nog wel bij.”
Ik weet niet hoe het kan, maar er zit altijd iets in. Altijd.
De zonen leven ondertussen alsof ze al met pensioen zijn.
School? Optioneel.
Boeken? Spoorloos.
Motivatie? Verdwenen sinds Koningsdag.
Ze zijn vooral druk met bijkomen van het idee dat ze misschien straks weer iets moeten doen.
Mijn man sport fanatiek, eet wortels alsof hij Bugs Bunny is en loopt rond met een discipline waar ik alleen maar bewondering voor kan hebben.
Ik sport ook trouwens. Ik loop dagelijks minimaal 10 rondjes trap met een wasmand.
Croissantje?
Die gedraagt zich als een prinses. Ze laat zich rondrijden in wasmanden alsof het privékoetsen zijn en kijkt ondertussen alsof dit altijd al de bedoeling was.
Ze heeft zichzelf duidelijk gepromoveerd tot hoofd interieur en logistiek.
En ik? Ik tel af naar die 30 graden alsof het een spirituele ervaring wordt.
Want bij 30 graden hoort een koud drankje, een zonnebril en vooral het gevoel dat alles even iets langzamer mag.
Tot die tijd blijft het huishouden gewoon draaien.
De wasmachine heeft overuren, de koelkast is nooit leeg en er is altijd wel iemand die vraagt waar iets ligt wat al jaren op dezelfde plek ligt.
Kortom: alles onder controle.
Nou ja, soort van, op m’n eigen manier dan. En eerlijk is eerlijk, het werkt eigenlijk prima zo.
Bedankt voor het lezen!
Meer Blogs Lezen