De overgang is officieel begonnen. En ik moet zeggen: Het is een ervaring. Een soort puberteit 2.0 maar dan met meer zweet en minder begrip. De opvliegers komen natuurlijk altijd als het níet uitkomt. Sta ik ergens gezellig te kletsen met iemand die vrolijk over vakantie begint en ik smelt weg als een Magnum in de Sahara. Met een beslagen bril als kers op de taart.
’s Nachts slaap ik ook niet meer. Ik word wakker, trek alles uit, val weer in slaap, word koud, trek alles aan en herhaal dat zo’n zeven keer. Pure cardio zonder abonnement. En dan m’n humeur. De ene minuut lach ik, de volgende huil ik om een reclame met een puppy.
Frans kijkt me aan met die blik van: “Is dit overgang of emotie met bijwerkingen?” Ik weet het zelf ook niet meer, misschien is het ook gewoon een mix van hormonen en een tikje lege-nest-syndroom.
Want eerlijk, het huis wordt stiller, de wasmand leger en ik mis soms de chaos die ik toen weleens vervloekte. Kortom: de overgang is een achtbaan zonder gordel, zonder pauze maar mét hittegolven en een ventilator die promotie verdient.
Bedankt voor het lezen!
Meer Blogs Lezen