Croissantje speelt met m’n decoratieve schelpen alsof ze een persoonlijke strandtent aan het inrichten is.
Alles wordt getest, verschoven en uiteraard goedgekeurd door haar.
Het maakt niet uit waar ik iets neerzet, zij vindt het altijd een goed idee om het nét ergens anders neer te leggen.
En zodra manlief een plakje worst uit de koelkast haalt? De honden sprinten dan alsof ze de Olympische finale lopen, alsof er een startschot klinkt dat alleen zij horen.
En Croissantje? Die rent vrolijk mee.
Geen idee waarom maar ze is wel als eerste bij de finish. Manlief zelf traint zich ondertussen het schompes. Fanatiek, gemotiveerd en vastberaden.
De kilo’s? Die doen alsof ze een jaarabonnement hebben afgesloten en voorlopig niet van plan zijn te vertrekken.
De wasmachine draait weer overuren na mijn weekje weg.
Blijkbaar kan één week afwezigheid zorgen voor drie weken extra was.
De jongens bleven thuis met opa en oma en eerlijk is eerlijk: het huis heeft het nét overleefd. Gelukkig maar.
Opa zorgde voor de gezelligheid, oma voor het eten (op bestelling).
En regels? Die waren blijkbaar ook op vakantie.
En de jongens hebben het zwaar hoor!
“Bij oma mochten we alles”
“Ja schat, dat geloof ik meteen. Bij oma mag je alles, bij mij mag je ook alles! Alles opruimen”
Het blijft bijzonder hoe snel iedereen weer gewend is aan de service hier in huis.
Handdoeken die vanzelf verschijnen, koelkasten die zichzelf vullen.
En was die blijkbaar vanzelf schoon in de kast komt te liggen.
Als dat toch eens écht zo zou werken!
Ondertussen probeer ik zelf ook een beetje zomermodus te houden.
Iets minder planning, iets minder haast, iets meer koffie in de zon.
Tenminste, tussen het draaiende huishouden door. Ze noemen het zomer(vakantie),
maar ik noem het huishoudelijke overlevingssport met live-entertainment.
En eerlijk, ik zou het voor geen goud anders willen.
Nou ja… misschien mét een huishoudelijke stagiaire
Bedankt voor het lezen!
Meer Blogs Lezen