De kinderen zijn weer thuis en de wasmachine heeft per direct weer een fulltime contract gekregen.
En Ik? Ik zit inmiddels in level 148 van de was. Geen einde in zicht, geen pauzeknop.
En vooral geen medaille.
De wasmand puilt uit alsof iedereen stiekem een extra koffer heeft meegenomen.
Handdoeken, shirts, nog meer shirts en mysterieuze kledingstukken waarvan niemand weet van wie ze zijn.
Croissantje & Citroentje hebben besloten dat de woonkamer prima kan functioneren als survivalbaan.
Planten, kussens, decoratie? Alles is speelgoed, alles kan om.
En alles ligt dus ook overal.
Ik vraag me soms af of het huis ’s nachts gewoon opnieuw ontploft, want ik weet zeker dat ik het gisteren nog had opgeruimd.
Wij hebben geen vakantie geboekt en ook geen regen. Maar hé, ik ben natuurlijk het zonnetje in huis.
Manlief woont inmiddels op de loopband. Fanatiek, gedisciplineerd, sportief.
Ik woon in de wasruimte. Ook fanatiek, ook gedisciplineerd, ook bezweet.
Ieder z’n cardio.
De wasmachine draait inmiddels zo vaak dat ik het idee heb dat we elkaar beginnen te begrijpen.
Ik gooi er iets in, zij zucht en begint gewoon weer opnieuw.
Ik klaag niet hoor, ik vertel het alleen. En ergens geeft het ook wel een soort voldoening.
Een lege wasmand voelt bijna als vakantie.
Maar laten we eerlijk zijn, dat moment duurt meestal precies 7 minuten.
Want dan roept er alweer iemand: “Màm, heb je mijn favoriete shirt gezien?”
Of: “Is deze broek nog schoon?”
Of mijn persoonlijke favoriet: “Ik had hem hier neergelegd hoor…!”
Maar als wassen ooit een Olympische sport wordt, sta ik op het podium.
Goud, zonder twijfel!!!!
Met een wasmand in m’n hand en een koffie in de andere.
Bedankt voor het lezen!
Meer Blogs Lezen