Is het serieus al donderdag?!
Ik loop nog achter met m’n maandag-was, dinsdag-hoofd en woensdag-humeur.
De tijd? Geen idee! Ze zei: “Ik ben zo terug”, ging even boodschappen doen en woont nu in Spanje.
De kinderen? Die zijn nog nét in zomermodus.
Ik sta al klaar met een toeter en een vlag om ze uit te zwaaien richting school.
Even wat ritme en de wifi voor mezelf.
Ik had dus het briljante plan om de schuur op te ruimen.
Dom…Heel dom!!! Wat begon als “even wat ruimte maken” eindigde in een doos vol oplaadsnoeren van apparaten die al in 2009 zijn overleden, een hoofdloze kerstengel met emotionele waarde, een fietsband uit 1993, een stoelpoot… geen stoel, alleen de poot, en natuurlijk Frans, die bij élk item roept: “Niet weggooien hè, dat is nog hartstikke goed!”
Voor wie, Frans? Voor het museum?
Of als we ooit meedoen aan ‘Tussen Kunst en Kitsch’: De Schuureditie?
Op een gegeven moment sta je gewoon stil met iets in je hand en denk je: “Waarom heb ik dit überhaupt nog?”
Ik sta midden in m’n eigen spullencrisis. Een huishouden dat zichzelf niet runt.
En waar de stofzuiger tegenwoordig passief-agressief naar me loert, alsof hij wil zeggen:
“Je weet dat ik er nog ben, hè!”
En tóch, ik zou het voor geen goud anders willen.
Al moet ik eerlijk toegeven, een huishoudelijke stagiaire met opruimdrang zou ik echt niet weigeren.
Bedankt voor het lezen!
Meer Blogs Lezen