Pluk de dag… desnoods in je pyjama

Zo, daar ben ik weer! Het is veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven. Er gebeurt genoeg, maar zodra ik denk: nu ga ik er even voor zitten… komt er een klein mannetje binnen en ben ik mijn plannen alweer vergeten.

Vandaag is kleine Jantje alweer zes maanden oud. Een halfjaar! Hoe dan? Hij groeit als kool en is zo’n vrolijk ventje. Hij komt bijna iedere dag en ik geniet daar enorm van.

Van de week kwam hij om acht uur ’s ochtends. Om twee uur ’s middags zat ik nog in mijn pyjama. Zes uur verder! Wat ik gedaan had? Heel veel naar Jantje gekeken, dat weet ik wel.

Met mijn eigen kinderen draaide het huishouden gewoon door. Vier jongens, de was, koken, opruimen… het gebeurde allemaal. Nu komt er één klein mannetje binnen en ligt de hele boel stil.

Vroeger dacht ik: even snel die was doen. Nu denk ik: hij lacht, die was kan wachten. En hij lacht nogal vaak, dus jullie begrijpen hoe het er met mijn was voor staat.

Kleine Mariska komt natuurlijk ook gezellig langs. Mijn huis staat weer vol met babyspullen: twee kinderstoelen, een box, speelgoed en loopwagentjes. Zelfs in mijn auto zit weer een autostoeltje! Ik dacht dat we die fase gehad hadden, maar blijkbaar was het alleen een tijdelijke opruiming. Alleen heet ik nu oma en ben ik makkelijker om te kopen met een lach.

En dan die dubbele kinderwagen. Die wilde ik zó graag. Het leek me zo gezellig: Jantje en kleine Mariska samen erin en ik lekker wandelen.

Frans vond hem niet nodig. Ik wel. Dus nu hebben we hem. Moeders wil is wet… en vader went er wel aan.

Dat wennen ging verrassend snel. Hij vindt die twee samen zo schattig dat hij er foto’s van blíjft maken. Ik wilde wandelen, maar we hebben tegenwoordig eerst een fotoshoot. Ik duw de kinderwagen, Frans legt het bewijs vast dat ik gelijk had. Zo heeft ieder zijn taak.

Ondertussen doet Lucas nog autolessen. Straks rijdt hij zelf en zit ik ernaast mee te remmen met een pedaal dat er niet is. Christiaan is druk met nieuwe muziek en ik ben natuurlijk zijn grootste fan. Een onafhankelijke mening krijgen jullie van mij niet: ik ben al enthousiast voordat hij op ‘afspelen’ drukt.

Fransje is begonnen aan een opleiding journalistiek en Jan aan zijn bachelor. Allemaal hun eigen weg en ik ben ontzettend trots. Alleen snap ik niet hoe zij zo snel volwassen zijn geworden. Voor mijn gevoel bracht ik ze gisteren nog naar school!

Frans is druk met Ahoy en het uitzoeken van de liedjes. Tussen de kinderwagenfoto’s door heeft hij daar gelukkig ook nog tijd voor.

Zelf ben ik volop aan het koken en bezig met mijn theatervoorstelling. We zijn al begonnen aan het decor en het is zo leuk om te zien hoe alles vorm krijgt! Iedere show wordt anders, dus er valt genoeg te bedenken en voor te bereiden. Ik heb er ontzettend veel zin in. Nu alleen zorgen dat ik straks mijn spullen voor het theater meeneem en niet per ongeluk een tas met luiers en een rammelaar.

Het is gezellig druk. Soms zie je aan mijn huis niet dat ik de hele dag bezig ben geweest. Maar er is wel geknuffeld, gelachen en gewandeld.

Die kleintjes wachten niet met groeien tot oma haar huishouden af heeft. Daarom wil ik genieten van die gewone momenten samen. Een lach, een wandeling, een klein handje in het mijne.

Pluk de dag. Desnoods in je pyjama.

Maar voor het wandelen kleed ik me toch maar aan. Je weet nooit wanneer Frans weer een fotoshoot begint.