Vakantie met z’n tweeën… voor het eerst in 25 jaar!

Voor het eerst in 25 jaar gingen Frans en ik weer eens met z’n tweeën op vakantie. En ja… dat voelde toch wel een beetje bijzonder. Zelfs een beetje romantisch. Al moet ik eerlijk zeggen dat romantiek er na 34 jaar samen toch iets anders uitziet. Dan zit je niet hand in hand naar de zonsondergang te kijken, maar bespreek je vooral waar je straks gaat eten.

We zijn weer naar hetzelfde hotel gegaan waar we altijd met de jongens naartoe gingen. Sterker nog… we komen hier al 23 jaar. Waarom? Omdat hier zóveel mooie herinneringen liggen. En eerlijk is eerlijk… we kennen het hotel inmiddels zo goed dat we de weg beter weten dan sommige medewerkers. Volgens mij kunnen wij hier inmiddels zelf de rondleidingen geven.

We hebben uren herinneringen opgehaald.

Weet je nog dat alle jongens vroeger precies dezelfde zwembroek aan hadden als Frans? Niet omdat dat zo modieus was, maar zodat Frans alleen maar hoefde te tellen: één, twee, drie, vier… en hij wist dat ze allemaal nog in de buurt waren. Achteraf eigenlijk best slim. Tegenwoordig zouden daar waarschijnlijk AirTags aan hangen.

En dan die middagen… dat Frans urenlang met de kinderwagen over de boulevard liep om één van de jongens in slaap te krijgen. Ik denk dat hij in die jaren meer kilometers heeft gelopen dan sommige mensen tijdens de Vierdaagse. En zodra de kinderwagen stilstond… was er gegarandeerd weer eentje wakker. Dat hoorde er gewoon bij.

Veel mensen vroegen waarom de jongens deze keer niet mee zijn.

Heel simpel… ik vind vakantie juist het allerleukst als we compleet zijn. Maar kleine Jan is nog zo klein dat ik Jan en zijn gezinnetje niet thuis wilde laten terwijl de rest wel mee zou gaan. Dan gaan we liever allemaal een andere keer samen. Dat voelt voor ons gewoon fijner.

Dus nu waren Frans en ik een weekje samen.

Nou ja… samen…

Want de telefoon heeft ongeveer net zoveel uren gedraaid als thuis.

“Wat hebben jullie gegeten?”

“Zijn jullie al bij dat restaurant geweest?”

“Hoe is het weer?”

“Wat zijn jullie aan het doen?”

En natuurlijk foto’s en filmpjes van kleine Jantje. Niet één per dag… nee hoor… de updates bleven gezellig binnenstromen. Volgens mij hebben alle kinderen een rooster gemaakt zodat er ieder uur wel iemand belde.

En eerlijk? Ik vond het heerlijk.

Natuurlijk genieten we hier van de zon, de rust en alle herinneringen. Maar ik merk ook dat ik mijn gezin ontzettend mis. Mijn jongens, mijn lieve schoondochters, kleine Mariska, onze hartendief kleine Jantje… en ja, zelfs mijn twee ondeugende poezenmeisjes Citroentje en Croissantje.

En vooruit… die stelletje doerakken van honden ook. Al weet ik bijna zeker dat die zich thuis prima vermaken zonder mij… zolang er maar iemand een koekje uitdeelt. Gelukkig zijn mijn ouders de hele week in ons huis gebleven. Volgens mij zijn niet alleen de honden, maar ook de jongens daar flink verwend.

Nog een paar dagjes genieten en dan stappen we met heel veel mooie herinneringen weer in het vliegtuig naar huis.

Want hoe fijn vakantie ook is…

Oost west, thuis best.