Bevalling? Ach joh… vier keer zelf gedaan! “Appeltje-eitje”, dacht ik.
Tot ik naast m’n petekind stond die zélf moeder werd.
En ineens was ik geen rustige, ervaren vrouw meer maar een oververhitte vroedvrouw in opleiding. Puffend, zwetend, met een beslagen bril.
En ondertussen ongevraagd tips geven alsof ik een Facebook-moeder uit 2007 was
met adminrechten én een mening.
Je kent ze wel: “Je moet even dit…, misschien helpt het als…, adem rustig…”
Terwijl ik zelf half buiten adem stond. Maar dan dat moment, daar was ze. Perfect!
Prachtig!
En vernoemd naar mij…Mariska.
En ja… dan ben je even stil.
Nou ja, ongeveer 10 seconden en daarna tranen, knuffels.
En een soort emotionele chaos waar geen draaiboek voor bestaat. Sindsdien loop ik minimaal drie keer per dag heen en weer, alsof ik officieel op de loonlijst van Kraamzorg BV sta. Weliswaar zonder uniform, zonder CAO.
Betaald in roze muisjes en geluksmomentjes. Thuis denken de huisdieren inmiddels dat ik ben geëmigreerd, de wasmachine heeft me ontvolgd.
En de kookplaat? Die kijkt me aan alsof ik een vage kennis ben van vroeger.
Maar eerlijk, het kan me niks schelen! Want daar ligt ze dan, zó klein, zó bijzonder.
En als ik haar vasthoud, dan staat de tijd heel even stil.
(Of in ieder geval… voelt dat zo tot er weer iemand roept of er koffie is.)
En kleine Mariska?
Die heeft de komende 30 jaar minimaal vier bodyguards en een familie die nu al compleet om haar heen draait.
Ik ben nu officieel peet-oma!
Een jankende knuffelservice met een lichte poets-burn-out maar vooral eentje met een hart dat compleet overloopt.
Bedankt voor het lezen!
Meer Blogs Lezen