Wat vliegt de tijd toch!

Weet je… 50 zijn vind ik eigenlijk helemaal niet erg! Sterker nog, ik voel me hartstikke goed.
Ik maak me veel minder druk om mijn lichaam dan vroeger.
Een bikiniproof lijf? Ach… ik ben allang blij als mijn bikini nog past.
Ik probeer gewoon gezond te eten, lekker in beweging te blijven en vooral te genieten. Dat is uiteindelijk veel belangrijker.

En sporten? Dat doe ik ook! Alleen noemen anderen dat blijkbaar “het huishouden”. Mijn emmers zijn mijn gewichten, de stofzuiger is mijn cardio en met een volle wasmand de trap op en af is gewoon een complete workout.
Ik betaal dus geen sportschool… die staat gewoon bij mij thuis. Mijn stappenteller denkt iedere maandag dat ik de Nijmeegse Vierdaagse loop.

Zwemmen doe ik ook graag… tenminste, als het water niet te koud is. Mijn spieren zijn dol op warmte, maar mijn overgang denkt daar soms heel anders over. Het ene moment heb ik het bloedheet en vijf minuten later denk ik: “Waar is mijn vest?” Volgens mij weet mijn lichaam het zelf soms ook niet meer.

De zomer is begonnen en ik had mezelf nog zó beloofd om het deze zomer wat rustiger aan te doen. Nou… dat plan heeft ongeveer één dag standgehouden. Ik ben echt heel goed in plannen maken, alleen het uitvoeren blijft soms een dingetje.

Achter de schermen ben ik namelijk volop bezig met de voorbereidingen van mijn theatertour. En jongens… wat wordt dit leuk! Ik ben zó trots op wat we aan het maken zijn. Binnenkort vertel ik jullie er veel meer over, maar één ding weet ik nu al zeker: het wordt geen gewone theatervoorstelling. Het wordt een avond zoals jullie mij kennen. Veel gezelligheid, lekker eten, mooie verhalen en vooral heel veel lachen. Ik kan echt niet wachten!

Ondertussen zijn we ook nog volop bezig met de opnames van De Bauers. En geloof me… het is weer één grote chaos. Maar wel de gezellige chaos. Er gebeuren weer zoveel leuke dingen en er komen nog verrassingen aan. Meer mag ik helaas nog niet verklappen… al vind ik dat soms best moeilijk. Ik moet soms echt op mijn tong bijten om mijn mond niet voorbij te praten.

En wat ben ik toch trots op mijn gezin.

Vorige week vierden we dat Christiaan 25 jaar werd. Serieus… hoe dan?! In mijn hoofd is hij nog steeds dat kleine jongetje. Ik blijf erbij: kinderen worden ouder, maar moeders blijven gewoon dezelfde leeftijd.
Laat mij lekker in die illusie.

Vandaag is de diploma-uitreiking van Fransje. En eerlijk… dat doet toch wel wat met me. Hij heeft laten zien dat je met doorzettingsvermogen heel ver kunt komen, ook als het soms even tegenzit. Daar ben ik zó trots op!

En ik weet nu al hoe het gaat. Van tevoren zeg ik heel stoer: “Ik ga echt niet huilen.” En vervolgens hoor ik de eerste muziek klinken of zie ik hem met zijn diploma lopen… en daar zit ik hoor. Volgens mij ben ik echt niet de enige moeder die eerst zegt: “Ik houd het droog.” En die vervolgens haar mascara moet bijwerken.

Ook Jan heeft zijn studiejaar succesvol afgerond. Nog één jaar aan de universiteit en dan zit zijn studie erop.

En Lucas gaat naar zijn examenjaar op het mbo. Voor mijn gevoel begon hij gisteren nog aan zijn opleiding. En nu is hij gewoon alweer bijna klaar. Hoe kan een jaar zó snel gaan?

En dan kleine Jan… Hij draagt inmiddels gewoon maat 62! Volgens mij trek je hem ’s morgens een rompertje aan en is het ’s avonds alweer te klein. Gelukkig zie ik hem bijna iedere dag even. Dat blijft genieten. En gisteren heeft hij zijn allereerste pasfoto laten maken… zó schattig! Die zit natuurlijk meteen in mijn portemonnee. Volgens mij laat ik die inmiddels vaker zien dan mijn eigen rijbewijs.

Frans en ik… Wij blijven soms echt elkaars tegenpolen. Zodra de zon schijnt, zit Frans het liefst lekker binnen bij de airco. En ik? Ik zit juist het liefst buiten. Als ik roep: “Wat is het héérlijk buiten!”, hoor ik Frans meestal zeggen: “Doe de rolluiken maar naar beneden!” Gelukkig verschillen smaken… anders zouden we allebei om hetzelfde plekje vechten. Zo heeft hij de airco en heb ik de zon. Iedereen blij.

En als afsluiter… hoe snel wen je eigenlijk aan warmte?

Vorige week was het nog 37 graden en vond ik het heerlijk. Deze week was het 25 graden en ik dacht serieus: “Zo… best fris eigenlijk.” Ik heb zelfs heel even gedacht: zal ik een vestje aantrekken? Hahaha… bij 25 graden! Een paar weken geleden had ik mezelf daarvoor uitgelachen.

Kortom… het is druk, gezellig, soms een beetje chaotisch en af en toe weet ik zelf niet meer welke dag het is. Maar eerlijk? Ik zou het voor geen goud anders willen. Dit zijn precies de momenten waarvan ik hoop dat ik ze nooit vergeet.

Geniet van de zomer, geniet van de mensen om je heen en maak vooral veel mooie herinneringen.